Tag: wiersze

Z Podsiadło romans wieczorny

Jacek Podsiadło TRAWA PRZYJMUJE Trawa cierpliwie przyjmuje wyrzucane z namiotu niedopałki papierosów i brązowe robaki. Ziemia, największy sierociniec w kosmosie, cierpliwie znosi nasze dziecinne kaprysy i wybryki. Nasz płacz i strzelanie do siebie, sypanie soli do kompotu i podkładanie bomb. Wieje wiatr, namiot trzyma się ziemi jak dziecko ręki matki. Piszę w pozycji leżącej, siła potrzebna do zrozumienia tego świata…

Retrospekcja…

  I było już tak dobrze…! Dzień bez Ciebie – gnał..! W ogóle nie uwierał. I miałam zbudowaną własną czasoprzestrzeń, której szyby nie odbijały Twojego imienia. Aż wredny chochlik wspomnień siadł… Niechciany – odwieczny mój towarzysz. Pstryknął palcem i klasnął raz, by Ciebie na powrót wskrzesić. Zrobił co swoje, poszedł spać. Chrapaniem sen obwieścił! A ja? No cóż… Uległam, i…

CLOWN

Jesteś jak kamień, wszyscy mówili.. Bez uczuć potrafisz jednać się z losem. Nigdy nie chciałeś niczyjej  pomocy, nawet jak upaść przyszło we walce nie skorzystałeś z mojego ramienia! Nigdy nie płaczesz, nie dyskutujesz, nie ubolewasz… Nawet,  gdy matkę przyszło CI żegnać na twojej twarzy nic nie widziałem… Jestem kamieniem, tak wielu mnie widzi. Na każde pytanie znam pewnie odpowiedź? Nic…

Pogoń…

Pierwszy wiosenny powiał wiatr, cieplejsze słońce wstaje… Poszedłeś gdzieś w bezkresny świat – by szczęście swe odnaleźć. W cudownym parku, w krainie barw, kolorem się zachwycasz. Poddajesz się, ulegasz, i… Złotem się  przyodziewasz! Spotkałeś Ją, skusiła Cię – tym jednym pocałunkiem zdobyła… Oddałeś się bez reszty, bo co może stać się złego…? Jej eteryczna woń, pomieszała zmysł, sprawiła, że przestałeś…

SCRABBLE

  Serce wciąż Tobą dzień nowy zaczyna,           nie myśląc nawet o chwili wytchnienia. Ciało błagalnie prosi o Ciebie,          strajkiem codziennym wywierając presję. Rozum jedynie chce sensownie pomóc,             pomysły pomnaża, by wlać optymizm.  Amnezję doradza, jako lek skuteczny,                 dozowany swobodnie, bez zbędnej recepty. Blizna po Tobie koszmarem dziennym,            szpeci i sączy zabijając piękno. Brzemienne myśli dokuczają nocą,                     przypominając…

Wyklęci przez współczesność

O takich jak My, mówią wyklęci. Próbują zapomnieć, że kiedyś Nas znali. Ach, gdyby tylko, odwagą grzeszyli. To wierz Mi na słowo, że przy najbliższym – ulicznym spotkaniu, nożem, na którym resztki śniadania poświadczyć mają, sielankę rodziny. Cięliby klatkę, bez opamiętania, tak, by upuścić duszy wiatr, na zawsze!!   Cóż jednak mogą? Tchórze przeklęci! Bojący się nawet swojego cienia. Wyjść, na ulicę,…

Proszę, nie mów…Cisza obroni się sama!

    Bez słów na siłę, rzucanych, gdzieś między kuchnią a pokojem. bez deklaracji, żelaznych – do pierwszego dźwięku budzika. bez obietnic, co błyszczą i mamią jak neon, ku któremu polecę jak Ćma z pokoju, by blask mnie pochłonął i mógł się wypełnić – pradawny rytuał, gdzie po dobyciu mojego ducha! Zdrapiesz paznokciem, jak jedną z wielu…   Mówisz mi…

Polonistyczne rozczłowieczenie

Jesteśmy z planety o nazwie Ziemia. I jeśli ufać milionom statystyk. To jest nas dzisiaj 7 miliardów- podobnych istnień. Ktoś rzucił normę, gdzieś w jakiejś epoce, ktoś normę utarł, ktoś jeszcze zapisał. I dziś wystarczy, że pokażesz siebie, samą otoczkę, bez swego atomu. Byś mógł usłyszeć na prawo i lewo o sobie z ust innych – Człowiek. Ja jednak lubię…

Demony

Znów przyszły w gości – Nieproszone! Z butelką wina, wtargnęły w mą przestrzeń. Rozsiadły się bezczelnie na kanapie. Piją wino, zagryzają orzeszki, śmiejąc się, do mnie? ze mnie? Umiliły skutecznie, wieczór dekadencją…

Wojna

7.12 Budzik rozstrzelał Mój sen! 10.05 Szef przykuł kajdankami do            biurka. 12.08 Klient okupuje, telefon i pocztę. 14.02 Ty grabisz resztki optymizmu… 16.21 Przyjaciel wbija nóż zazdrości. 19.32 Konam otulona pościelą – Zbierając siły na jutrzejszą wojnę!